Het kiezen van een bedrijfsnaam is natuurlijk niet makkelijk. Je moet origineel zijn en het moet ook nog eens bij je bedrijf passen. Hier op Curaçao heb ik voorbeelden gezien van hoe het wel en hoe het niet moet.

 

Meestal wordt een bedrijf hier genoemd naar de eigenaar. Zo heb je bijvoorbeeld "Nancy Snack" of "Hyui Whang".

Maar soms zijn ze ook origineler zoals een bedrijf met security honden genaamd "Braaf".

 

Het bedrijf waar wij onze auto hebben gehuurd heeft gekozen voor een pakkende naam en noemt zichzelf "G&G autoverhuur", waar G&G staat voor Goed & Goedkoop (hoewel je goed met een korreltje zout moet nemen, je komt van A naar B).

 

Maar het hoeft natuurlijk geen kort en krachtige naam te hebben. Naast ons zit bijvoorbeeld "In God we trust Snack".   En ook al geeft Michelin normaal maximaal 5 sterren weg, het kan altijd beter, je noemt je café gewoon "7 star cafe restaurant".

 

Verder zijn er ook een heleboel fabrieken die eigenlijk geen fabriek zijn. Je kunt hier bijvoorbeeld de volgende 'fabrieken' vinden:  
- the wine factory

- the matrassen fabriek

- the ribs factory

- the talent factory

- the nail factory

- the spaghetti factory

en natuurlijk discotheek "the music factory" en zo nog vele anderen.

 

En als je je auto-onderdelen-zaak "Buy for less" noemt, zorg er dan voor dat het woord "for" ook te lezen is op je uithangbord. Als je nu langsrijdt lijkt het net of er "Buy Less" staat, niet helemaal de bedoeling volgens mij.

 

 Kortom, mocht ik ooit een eigen zaak beginnen op Curaçao dan mogen jullie mij helpen met het zoeken van een goede naam.

Een week is het goed gegaan. Er was weer benzine en we hoefden 's avonds ook geen kaarsjes thuis aan omdat de elektriciteit het weer gewoon deed.

Er was wel aangekondigd dat ze bepaalde buurten weer zouden afsluiten voor een paar uur om reserves op te bouwen. Maar dit zou pas vanaf woensdag gebeuren en sowieso niet in de wijken Punda en Otrobanda omdat deze wijken te commercieel zijn en er dus teveel financiele schade zou zijn.

 

Afgelopen dinsdag echter, rond vier uur plaatselijke tijd, viel alles uit terwijl ik aan het werk was. Niets deed het meer. We hadden geen licht, geen ventilatoren, geen kassa, geen afwasmachine, geen koelingen, geen frituur en ga zo nog maar even door.

Het happy hour was net begonnen (dagelijks van 16.00 tot 18.00 uur halve prijs voor drankjes) en het terras begon zicht te vullen met eters en drinkers.

 

Omdat onze buren bij pleincafé Wilhelmina op dezelfde groep aangesloten zitten als de politie hadden zij nog wel stroom en konden wij dus alle eters doorsturen naar onze collega's. Drankjes uit blik en flesjes bier was het enige dat onze gasten konden bestellen en aangezien we geen kassa hadden werd het ouderwetse pen en papier er maar bij gepakt.

Rond zessen besloten we de tent maar dicht te gooien en terwijl we daarmee bezig waren springt de stroom natuurlijk spontaan weer aan. Wat te doen?! Toch maar weer open of laten we het zo en nemen we ons verlies?

Na kort overleg met de keuken hebben we toch maar besloten te gaan sluiten. Het zou namelijk zo'n anderhalf uur duren voordat de mise en place (snijden etc.) klaar zou zijn en dat zou betekenen dat we pas rond acht uur de keuken konden openen.

 

Al met al dus niet echt een 'Happy Hour'.

 

's ochtends naar Punda om een beetje te shoppen. Eerst koffie drinken bij café Vincent waar we door Vincents over-ijverige vrouw bedient worden. Op het kleine gezellige pleintje waar café Vincent zit heb je het idee dat je in Italie of Frankrijk bent. Met een Antilliaans dagblad erbij is het een relaxte start van de dag. Suus belt haar vader omdat hij vind dat er te weinig aan hem gedacht wordt ;). Nou paps ik denk heel veel aan je hoor!  

 

Na de koffie op zoek naar een goed duikhorloge voor Suus. Na een voor een klant slecht afgelopen duikongeluk op haar werk is het maar al te duidelijk geworden dat goede instrumenten belangrijk zijn bij duiken. Na wat zoeken vinden we een mooi klein duikhorloge die zelfs om Suus haar pols past!  

Voi zijn haar is in de tussentijd wel erg lang geworden en als we langs een kapper lopen die Strak Strak heet besluiten we dan ook dat hij het hier maar moet laten knippen. In de volledig roze met paarse kapsalon vraagt een Big Mama hoe Voi zijn haar wil. Natuurlijk antwoord hij: strak strak. Bijdehante vent... Hij wordt naast een uitvallende kerstboom (ja echt!) heel nauwkeurig geknipt.

 

Daarna lunchen! We gaan naar Plasa Bieu, de oude markt. Hier worden lokale gerechten gekookt in enorme pannen. Heerlijk eten! We proberen Mawby. Dat is een soort bier gemaakt van de hars van een boom. Smerig! Maar omdat we onze enthousiaste kok/Mawby-brouwer niet willen teleurstellen drinken we het helemaal op.

 

Nu ECHT relaxen. Naar het strand. Porto Marie kiezen we dit keer. Je moet wel wat betalen voor dit strand maar de lekkere ligbedjes maken dat helemaal goed. Bovendien vergeten ze ons te laten betalen en hebben we uiteindelijk toch gratis genoten van dit strand.

 

Thuis eten we gewoon spaghetti en kijken we een filmpje op tv. Voor zulke dagen zijn we naar Curacao gekomen!

 

 

Helaas helaas hebben we nog steeds geen internet thuis. Het bijhouden van de site

wordt daar door erg moeilijk. Als Suus Voi ophaalt bij zijn werk dan neemt ze de laptop mee en als we geluk hebben is de draadloze verbinding goed genoeg om even snel emails te lezen en wat foto's op de site te zetten.

 

Vandaag was Suus vrij en Voi hoefde pas om 12.00 te beginnen dus konden we mooi wat zaken gaan regelen. We moeten namelijk de auto snel op onze naam laten zetten zodra we er morgen in kunnen rijden en die huurauto eindelijk kunnen inleveren. Gister is Voi al begonnen met een keuringskaart te regelen bij de Eilandsontvanger (in NL het belasting kantoor / gemeente). Gelukkig vond hij een tussenpersoon die deze voor een kleine vergoeding voor ons kon ophalen terwijl wij werkten. Vandaag vroeg opgestaan en naar een verzekeringskantoor gegaan om de auto te verzekeren voor een jaar. Daarna in de rij bij de Eilandsontvanger om de wegenbelasting voor het komende jaar te betalen en onze nieuwe kentekens op te halen.

 

En ja: de auto is nu officieel van ons en voor het komende jaar verzekerd!Zodra we weer tijd hebben zullen we de foto van alle documenten die we moesten regelen op de site plaatsen. Kijk sowieso af en toe in de oude albums want we plaatsen daar ook nog wel eens wat nieuwe foto's in.

 

Vandaag trouwens op de radio aan moeten horen hoe de wereld erachter kwam dat arme Sven in de verkeerde baan ging schaatsen.... De Antilliaanse verslaggevers waren live verslag aan het geven van het drama. Blijkbaar voelen die zich volledig Nederlander want ze gingen helemaal uit hun dak.  

 

 

 

Eerste nacht in ons huisje heerlijk geslapen. De wekker ging vrij vroeg want om 8 uur werd Suus bij haar werk verwacht. Ongelooflijk maar waar: file in de ochtendspits. Het had geregend en eenmaal bij Ocean Encounters (Suus’ werk) aangekomen bleek dat file dan vrij normaal is. De wegen worden spekglad door regen dus dan rijd iedereen voorzichtig. Wat ons trouwens vooral opvalt is dat iedereen super sociaal en vriendelijk in het verkeer is! De Antilianen hebben ‘ritsen’ echt tot een kunst verheven!

Terwijl Voi koffie dronk op een terrasje dat uitkijkt op het bassin van de zeeleeuwen van Sea-aquarium (Curaçaose Harderwijk), tekende Suus haar contract en kreeg ze haar werk outfit. Maandag beginnen!  

We hebben voorlopig voor de laatste keer de koffer ingepakt waarna we uit hebben gechecked en richting ons echte huisje vertrokken waar de huisbaas op ons wachtte. Met hem hebben we geregeld dat we gas/water/licht op onze naam hebben staan, we kunnen dus koken!

In het centrum van Willemstad zijn we op zoek gegaan naar de basis-spullen. We kwamen thuis met bestek, borden, gordijnen, een semi-automatische wasmachine en een emmertje.  

We begrijpen dat dit natuurlijk niet alle basis-spullen zijn maar de rest komt hopelijk snel.

Omdat we nog wat tijd over hadden voordat we onze nieuwe meubels konden overhuizen van de buren zijn we naar de bank gegaan. Met ons paspoort en werkcontract konden we binnen een kwartiertje een bankrekening openen. Hoezo op Curaçao gaat alles langzaam?!

Na een korte lunch bij de Kentucky Fried Chicken (je moet kip eten op de Antillen) hebben we onze meubels in ons huis gezet. Ze staan erg mooi en maken het huisje gelijk een stuk gezelliger. Het bed is opgemaakt zodat we vanavond voor het eerst lekker kunnen slapen in ons eigen bedje!

 

Morgen volgen meer foto's.

 

Onze chauffeur stond netjes klaar en bracht ons naar ons appartementje waar we twee nachten hebben gelogeerd, we hadden immers nog geen bed in ons huisje.

De eerste dag hebben we lekker ontbeten en onze huurauto opgehaald. Een erg mooie Kia Rio die helaas na twee uur een lekke band had (zie fotoalbum). Voi had de band binnen 10 minuten verwisseld maar de bandenplakman ontdekte dat het slot van de achterklep ook verroest en kapot was. De verhuurders hielpen ons gelukkig aan een tijdelijke auto en maakten ondertussen de andere waarin we op dit moment weer vrolijk rond tuffen.

Na dit oponthoud zijn we gelijk naar ons nieuwe huisje gegaan waar we de sleutels in ontvangst mochten nemen. Het was toen nog wit maar inmiddels heeft de buitenkant een mooi 'terra' kleurtje gekregen.  

Onze buren moeten helaas na een maand alweer vertrekken. Maar hoe sneu dit ook klinkt voor ons was dit ideaal, we konden namelijk goedkoop hun nieuwe bed, bank, stoelen en salontafeltje overnemen! En het was nog onze smaak ook!

Die avond hebben we gelijk ook een simkaart gekocht met een Curaçaos nummer en hebben we een goedkoop 'stage-gerecht' gegeten bij restaurant 'De Tropen'.

De pijp was hierna leeg en uitgeput zijn we in slaap gevallen in ons tijdelijke onderkomen.

 

 

Er is niet veel nodig voor een gezellig feestje. Een blokhut met open haard, een muziekje en gezellige mensen zijn eigenlijk al genoeg. Precies de ingredienten van ons afscheidsfeestje afgelopen vrijdag. Omdat de blokhut geen adres heeft was het voor sommige mensen lastig te vinden maar toen iedereen er eenmaal was werd het ook echt super! Een zeer gemengd gezelschap van vrienden, (ex)collega's, oud-klasgenoten en familie zorgde voor een leuke sfeer. Wij hebben er erg van genoten en willen iedereen die gekomen is dan ook bedanken voor hun aanwezigheid, de gezelligheid en de leuke (soms ontroerende) cadeaus!

 

 

Hoewel we regelmatig terug zullen komen naar Nederland was het toch moeilijk om afscheid te moeten nemen van dierbaren. Daarom het volgende citaat van een onbekende: "Afscheid nemen is met dankbare handen aannemen al wat herinnering waard is."

 

 

Tot ziens als we weer in Nederland zijn maar beter nog tot ziens op dushi Curaçao!

 

 

(meer foto's van het feest zijn te vinden in ons foto-album)